დარაბებს მიღმა

ვიდრე წერის დრო დამიბრუნდება

2011-11-26T05:12:00.000-08:00

ვერასდროს ვიფიქრებდი რომ ოდესმე, ჩემთვის ყველაზე დეპრესიულ ზამთრის პერიოდში, მუდამ მხოლოდ დათვობას და სითბოში ძილზე რომ ვოცნებობდი, ასეთი აქტიური ვიქნებოდი...

მერამდენედ ვიწყებ წერას, ვეღარ ვითვლი... სათქმელი იმდენია, მაგრამ ეტყობა გადავეჩვიე ბლოგს....

ასეა, ბევრი რამის გაკეთებას რომ აიღებ საკუთარ თავზე, მერე უფლება აღარ გაქვს დაჯდე და დაკარგულ სიმშვიდეებზე, უძილო ღამეებზე, გადაღლილ გამომეტყველებაზე, დაკლებულ კილოგრამებზე, მოშლილ ნერვებზე, დავიწყებულ მეგობრებზე, ვერ გაკეთებულ საყვარელ საქმეზე, მონატრებულ მშვიდ ოჯახურ საღამოებსა და სახლში ვერგატარებულ კვირა დღეებზეე იწუწუნო...

ერთადერთი რამე მინდა, საკუთარ თავს სადმე გადატვირთვის ღილაკი ვუპოვო და დიდი ხნით დავაჭირო ხელი....

და, როგორი საოცარიც არ უნდა იყოს, ასეთი განწყობა მაქვს მაშინ, როდესაც პასპორტში ინგლისის ვიზა მაქვს და ზუსტად ერთ კვირაში ლონდონში მივფრინავ....

ვიდრე წერის დრო დამიბრუნდება, მანამდე ფოტოები ოდესიდან. ქალაქიდან, საიდანაც ყველაზე მეტი თბილი ემოცია გამომყვა ....

ოდესის ოპერის თეატრი.

რიშელიეს ქანდაკება.

საზღვაო სადგური.

ლაოკოონი.

ძალიან ლამაზი და ორიგინალური ღია კაფე დერებოვსკაიაზე.

ოპერის თეატრი.

ძალიან ლამაზი პროსპექტების მაჩვენებლები.

ქუჩის ყავახანა.

ქუჩში შემხვედრი ყოველი მეორე გეუბნება რომ პოეტია ).

საყვარელი დედა-შვილი :)

''პურის ფესტივალი 2011''

2011-10-05T06:31:00.000-07:00

''რომ არ ვიმუშავო, მოვკვდები''

2011-09-30T08:50:00.000-07:00

95 წლის სებო საღათელიანი მთელი ცხოვრებაა მესაათედ მუშაობს. პატარა ჯიხურში, რომელიც ბაზრის ერთ კუთხეში დგას, ყოველდღე, დილის 9 საათზე მიდის და საღამოს 9 საათამდე რჩება.

ამბობს, რომ რადგან უკვე ყველას მობილური ტელეფონი აქვს, საათი და მესაათე აღარავის სჭირდება, მაგრამ რომ არ იმუშავოს და სახლში დაჯდეს, ავად გახდება. ამიტომაც, ყოველდღე, დილიდან საღამომდე, ძველ, ერთი და იგივე საათებს შლის და თავიდან აწყობს. ხანდახან ბედი გაუღიმებს და კლიენტებიც ჩნდებიან...

ჩემი გადაღებული ვიდეო:)) ერთ-ერთი დავალება კავკასიის ავტორთა კურსის კინოდოკუმენტალისტიკის კლასში.

7-დან 7-მდე...

2011-09-21T07:53:00.000-07:00

გულო და გურამ მ.
10 წელიწადია მათი
დღე დილის 7-დან საღამოს 7-მდე გრძელდება.
ამბობენ, რომ ყოველთვის შვილებზე ფიქრობდნენ
და არასოდეს ჰქონდათ დრო, ეფიქრათ საკუთარ თავზე.

კადრები ახალციხის აგრარული ბაზრიდან. ეს ბაზარი ქალაქის ცენტრში, გასული საუკუნის 40-იანი წლებიდნ არსებობს. მოვაჭრეების ყველა დღე ერთნაირია, დილის 7-დან საღამოს 7-მდე ზიან და მყიდველებს ელიან.

ტურისტული ტრაბზონის უცნაურობები

2011-08-16T06:41:00.000-07:00

სასტუმრო ქალაქის დასაწყისშივეა, მთავარი ტრასიდან მარჯვენა მხარეს. რამდენიმესართულიანი, დიდი თეთრი შენობის ფანჯრები ერთი მხრიდან ქალაქს, მეორე მხრიდან კი ზღვას გადაჰყურებს. თურქეთის დროით დილის 11 საათია, ბარგს იქვე ვინახავთ და ვიდრე ნომრები გათავისუფლდება სასადილო ოთახში ჩავდივართ...

სასადილო ოთახში დიდი, ყავისფერი მაგიდები და სკამები დგას. იატაკიდანვე დაწყებული დიდი ფანჯრებიდან ხედი ზღვაზე იშლება, დაღლილ მზერას სასტუმროს ეზოში არსებული აუზი, ღია კაფე, ფრენბურთის სათამაშო მოედანი და პლაჟი ხვდება... სასდილოს კუთხეში სამოვარს ორთქლი ასდის, მთელი ღამის ნამგზავრებზე გარემო და თურქული ჩაი დამამშვიდებლად მოქმედებს...

... 2011 წლის 31 ივლისი, ქალაქი ტრაბზონი... კავკასიელ ავტორთა კურსის ფარგლებში ეს ჯგუფის მეორე სამუშაო გასვლაა. დანიშნულების ადგილას პირველები ამჯერადაც ქართველი, სომეხი და აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები ჩავდივართ. აფხაზი და ოსი მეგობრები საღამოს შემოგვიერთდებიან.

ტრაბზონის ცენტრი, პარკი. (ვასილ გულეურის ფოტო)

პირველი დღე თავისუფალია, გაკვეთილები 1 აგვისტოდან იწყება. ჯგუფი ქალაქის დასათვალიერებლად მიდის, სტამბულისგან განსხვავებით (სადაც მთელი ღამის ნამგზავრებმა მერე მთელი დღე ქალაქში ვიხეტიალეთ) ამჯერად ქალაქში გასვლის ძალა არ მაქვს და სასტუმროში ვრჩები...

...უცნაურია, მაგრამ ტურისტული ქალაქის (არც თუ ისე პრესტიჟულ, მაგრამ ნორმალურ) სასტუმროში თურქულის გარდა არცერთი ენა არ იციან. თუმცა, სტამბულისგან განსხვავებით აქ წყალში ფულს არ გვახდევინებენ, საკმარისია ადმინისტრატორს თითებით ბოთლის რაოდენობა აჩვენო და “სუ” (წყალი, თურქ.) უთხრა და დღეში რამდენჯერაც გინდა იმდენჯერ მოგცემენ წყალს. სხვა შემთხვევაში რაიმე თუ გინდა გააგებინო, ყველა უნარ-ჩვევა უნდა გამოიყენო. ამიტომაცაა ჩვენ ყველანი სათითაოდ “ერთი მსახიობის თეატრის” მსახიობებს რომ ვგავართ, რეჟისორმა ყველას დაახლოებით ერთნაირი როლი რომ მისცა.

აია-სოფია.

ჩვენი ხსნა სტამბულიდან ჩვენს დასახმარებლად ჩამოსული ტურისტული სააგენტოს მენეჯერი ილმაზია. ენერგიულმა, თვითგანათლებულმა ილმაზმა ინგლისური გადასარევად იცის, მისი სააგენტო სტამბულშია, მაგრამ ტრაბზონში გადმოფრინდა და ვიდრე ჩვენ იქ ვართ, თავადაც სასტუმროში რჩება. სასტუმროს ცუდი მენეჯმენტის მერე, მისი მენეჯერული უნარ-ჩვევებით საბოლოოდ ვიხიბლები და ზუსტად ვიცი, ოდესმე ჯგუფის რომელიმე წევრის ცხოვრებაში თურქეთი რაიმე ფორმით თუ გამოჩნდება, დასახმარებლად ყველა ილმაზს დაუკავშირდება.

ხანდახან სასტუმროში გაოცებული გვიყურებენ... გვაკვირდებიან კინოდოკუმენტალისტიკის ტრენინგზე გადაღებისას, ჩვენი არცერთი სიტყვა არ ესმით, ამიტომ უბრალოდ მოდიან და კამერაში იხედებიან; უკვირთ ისიც, რატომ დავდივართ მთელი დღე და ყველგან ფოტოაპარატებით, რატომ ვიღებთ ყველაფერს (უბრალო თეფშიდან და ჭიქიდან დაწყებული, ზღვის ხედებით დამთავრებული) და მერე ამ ყველაფერს ყველა ერთ ადამიანს (ფოტოტრენერს) რატომ ვაჩვენებთ. უკვირთ რისთვის გვინდა მარკერები და მერე ვერაფრით ვაგებინებთ მოგვიტანონ სველი ტილო, იმიტომ რომ შეცდომით ნაყიდი მარკერები დაფიდან აღარ იშლება...

დაგვცქერიან ფეხებზე, როცა ხანდახან ნომრიდან ზღვამდე ფეხშიშველები ჩავდივართ; უჩვეულოა საღამოს სილაში მოწყობილი დისკოთეკაც; გვიან ხვდებიან, რომ დისკოკლუბი გაგვიღონ და მერე რამდენიმე ახალგაზრდა ჩვენს ცეკვას მობილურებით იღებს.

...''როგორც ჩანს არ არიან მიჩვეული ასეთ ვორკშოფებს'' – ამბობს რიტა, სკოლის სულისჩამდგმელი და დირექტორი და თან გვაფრთხილებს საღამოობით მარტო სიარულს მოვერიდოთ.

იქ ყოფნის განმავლობაში სასტუმროში მომუშავე სამ ქართველს ვხვდებით. ერთი მათგანი საღამოს მოდის, დილამდე მუშაობს სამზარეულოში და მხოლოდ საღამოს, სამზარეულოს ფანჯრიდან გველაპარაკება. მეორე დამლაგებელია, მთელი დღე ჯოხითა და ტილოთი დადის და ოთახებს ალაგებს, რაღაცნაირია, თითქოს სევდიანი, თითქოს გაბრაზებული, თითქოს ტრაგიკული, ასე მგონია, რომ იძულებით მუშაობს. ერთ დღეს ზღვაზე გასასვლელად შიდა კარს გვიღებს, მერე მესმის როგორ აძლევენ საყვედურს ჩვენს გამო და სინდისი მქენჯნის, ეზოდან ჩასვლა რომ დაგვეზარა. მესამე ახალგაზრდა კაცია, სასტუმროში რა ფუნქცია აქვს არ ვიცი, მეუბნება რომ თბილისიდანაა და აქ მუშაობს. მეორე დღესაც გვხვდება ეზოში და ამბობს რომ ზესტაფონიდანაა. ისინი წლებია ტრაბზონში ცხოვრობენ და კონტაქტში შემოსვლას თითქოსდა ერიდებიან. მხოლოდ გვეკითხებიან როდემდე ვრჩებით.

...სტამბულის მსგავსად აქაც ვიწრო, ქვაფენილიანი მაღალშენობებიანი ქუჩებია; აქაც თავსაბურავებითა და ჩადრებით დადიან. უცნაურად გვიყურებენ ქალაქის ცენტრში, პარკში არსებულ ღია კაფეში ნაყინის საჭმელად დამსხდარებს. მიზეზს გვიან ვხვდებით, ჩვენს გარდა ამ კაფეში მხოლოდ კაცები სხედან...

ჭრელი, მოთუხთუხე, ხმაურიანი და კონტრასტული სტამბულის მერე ტრაბზონი უჩვეულოდ წყნარი მეჩვენება. მითუმეტეს ქალაქის ცენტრიდან მოშორებით ვცხოვრობთ და ახლომახლო რამდენიმე მინიმარკეტის გარდა სხვა არაფერია... უჩვეულო სიჩუმეა სასტუმროს ეზოს აუზზე, ღია კაფესა და დისკოკლუბშიც. მოგვიანებით ვიგებთ, რომ ეს ყველაფერი იმის გამოა, რომ ახლა რამაზანია.

მიუხედავად იმისა, რომ ზღვისპირა ქალაქია და არც ტურისტების ნაკლებობაა (ამას სასტუმროში მცხვრები ხალხის რაოდენობაც ადასტურებს), საღამოს საათებში ლუდს და სხვა ალკოჰოლურ სასმელებს არათუ მცირე მარკეტებში, დიდ სავაჭრო ცენტრებშიც აღარ ჰყიდიან. საღამოებისთვის წინასწარ მომარაგებულ ლუდს ილმაზიც არ სვამს... ''რამაზანი მათთვის განსაკუთრებული დღესასწაულია, მთელი დღე მარხულობენ, მხოლოდ მზის ჩასვლი შემდეგ ჭამენ; ალკოჰოლს საერთოდ არ სვამენ'', - გვიხსნის კერიმი, ჩვენი აზერბაიჯანელი კურსელი.

სტამბულის მსგავსად ისევ ვერ ვჭამ უცნაურ წვნიანებს, სალათებიც ისევ ისეთია, უგემური და ბევრი ძმრით. მათგან განსხვავებით, მომწონს სხვადასხვაგვარი პიცა, რომელსაც ჩვენი ორგანიზატორები საღამოებისთვის ყიდულობენ და რომელიც საკმაოდ ძვირი ღირს.

სტამბულის მსგავსად, ტრაბზონიც ძვირი ქალაქია, როგორც კი ხვდებიან რომ ტურისტი ხარ, ფასები ავტომატურად იწევს მაღლა. არასოდეს დასთანხმდე პირველივე შემოთავაზებას და ფასს – ეს ოქროს წესია, რომელიც ყოველთვის უნდა გახსოვდეს. წინააღმდეგ შემთხვევაში შეიძლება 30 ლირა გადაგახდევინონ დანიშნულების ადგილამდე მისასვლელად, როცა 15 ლირაც კი საკმარისია; ან უბრალოდ, გითხრან, რომ აია-სოფიადან უკვე მხოლოდ ერთი კილომეტრით ხარ დაშორებული და ფეხით მისვლაც შეგიძლია, ეს მაშინ როცა ტრანსპორტის ფული უკვე აღებული აქვთ და მერე შენ დაახლოებით 6 კილომეტრის გავლა მოგიწევს ფეხით...

“უნდა ვისწავლო თურქული, საჭიროა, დავრწმუნდი” – ასეთია ჩვენი სომეხი მეგობრის ქრისტინას დასკვნა ტრაბზონიდან უკანა გზაზე წამოსვლისას...

ეროვნება, მხოლოდ საბუთებში...

2011-08-12T05:49:00.000-07:00

ფოტოზე: კერიმ გუმბათოვი, განა იანოვსკაია,
ქრისტინა მარაბიანი, ნინო ნარიმანიშვილი.

კავკასიელ ავტორთა კურსი აქტიურ ფაზაში შევიდა... დავალებების რაოდენობაც მატულობს, სასწავლო ვიზიტებისაც და სასარგებლო უნარ-ჩვევებისაც. სტამბულის ცოტათი ოფიციალური გაკვეთილების მერე ტრაბზონის გაკვეთილებმა განსაკუთრებით თბილ გარემოში ჩაიარა.

ჩვეულებრივი ამბავია, სტამბულში ერთმანეთზე ფარული დაკვირვებებისა და შესწავლის ეტაპი იყო. მერე იყო ინტენსიური ონლაინ მიმოწერა და გაკვეთილები და ახლა მგონია, რომ

კავკასიის სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოსულ ამ 10 სტუდენტს ძალიან დიდი ხანია ვიცნობ და ჩვენ სხვადასხვა ენაზე მოსაუბრე, სხვადასხვა ოჯახების კი არა, ერთი დიდი ოჯახის ცოტათი განსხვავებული შვილები ვართ.

ფოტოზე: საბინა აბუბეკიროვა (ბაქო), განა იანოვსკაია
(ცხინვალი), ქრისტინა მარაბიანი (ახალქალაქი),
ნინო ნარიმანიშვილი (ახალციხე),
რიტა ახვლედიანი (თბილისი),
იბრაგიმ ჭკადუა (სოხუმი).

ერთად გატარებული თბილი, ტრაპიზონული საღამოების მერე, სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, რომ სისულელეა უაზრო ომები, იმიტომ რომ ასეთ ომებში გამარჯვებული არავინაა, დამარცხებული კი ყველა. დამარცხებული იმიტომ, რომ ჩვენ ყველანი არასწორი გადაწყვეტილებების მსხვერპლები ვართ, რელურად კი ერთმანეთთან გასაყოფი არაფერი გვაქვს, ერთად ცხოვრება მშვენივრად შეგვიძლია და შეხვედრის პირველივე წუთების მერე გაუცხოების ყველა ზღვარი იშლება...

უბრალოდ, წარსულზე არ ვლაპარაკობთ, და მე მგონია, რომ არცაა საჭირო, რაც უფრო ბევრს იძევ, გული მით უფრო გტკივა და მერე რაღაცეების პატიება და მიღებაც გიჭირს, ამიტომ სისულელეა წარსულზე ჩაბღაუჭებით ცხოვრება, უბრალოდ უნდა ადგე, ახალი ფურცელი გადაშალო და მორჩა.

საშინელებაა ერთმანეთის ქალაქებზე, ხალხზე, ცხოვრების წესზე, ახალგაზრდების გასართობზე ფოტოებით ლაპარაკობდე და ადგილზე ნახვის საშუალება არ გქონდეს, მითუმეტეს, როცა შენს თაობას არაფერი დაუშავებია და გასაყოფიც არაფერი გაქვთ.

ქართველი, სომეხი და აზერბაიჯანელი
ჟურნალისტები ჩაქვში.

ცუდია, როცა ყოველი ვიზიტის მერე ჯგუფი ორად იყოფა, სომეხი, აზერბაიჯანელი და ქართველი სტუდენტები საქართველოში მოვდივართ, აფხაზები და ოსები კი შენგან რამდენიმე საათის სავალზე დაშორებულ ტერიტორიებზე სულ სხვა გზით, სულ სხვა მიმართულებით ბრუნდებიან. ეს მაშინ, როცა მთელი კვირა ისე გადის, არც კი ფიქრობ ვინ ვინაა და ვინ საიდანაა; ვის სძინავს შენს ოთახში და ვინ სადილობს შენთან ერთად: ვისთან ერთად ხარ გაკვეთილზე და გადაღებებზე; ვისთან ერთად დადიხარ ქალაქის დასათვალიერებლად ან სულაც მაღაზიებში და ვისთან ერთად ათენებ უცხო ქალაქის ღამეებს გულწრფელ საუბრებში...

ახდენილი ოცნებები

2011-08-12T05:15:00.000-07:00

ფოტო გადაღებულია ტრაბზონში,
სუმელას მონასტერში. 2011წ. 4 აგვისტო.

არ ვიცი თქვენ როგორ ფიქრობთ, მაგრამ მე მგონია, რომ რაღაც ძალიან რომ გინდა, ის ერთ დღეს აუცილებლად ახდება...

“ძალიან მიყვარს ფოტოების გადაღება, მინდა გავიარო ფოტოხელოვნების კურსები და ვოცნებობ პროფესიულ ფოტოაპარატზე”, - ეს სიტყვები 2010 წლის ზაფხულში, ''გოუ ჯგუფისთვის'' გადაღებული ჩემი მეორე ფილმის შესავალში ვთქვი. მერე მეგობარმა ჩემი ფილმი ნახა და დამცინა, პატარა ბავშვივით ხარ, თოვლის ბაბუას ოცნებების ასრულებას რომ სთხოვსო... მეწყინა, მაგრამ არაფერი მითქვამს...

მას მერე ერთი წელი გავიდა, ახლა იმ ფილმს რომ ვუყურებ, საკუთარ თავზე მეც მეღიმება... მაშინ ფოტოაპარატი და კურსები მხოლოდ ოცნება იყო, ახლა ერთიც მაქვს და მეორეც, შემიძლია დღეში ათასი კითხვა დავსვა, ამდენივე სულელური ფოტო გადავიღო და ყველა მათგანზე პროფესიული რჩევა მივიღო...

სულ რამდენიმე თვის წინ მეგონა, რომ კარგი ფოტო უბრალოდ ლამაზი ყვავილი ან შენობა იყო; ვიღებდი ყველგან და ყველაფერს, ვბრუნდებოდი ასობით ფოტოთი და მერე საათობით ვეძებდი იმ ფოტოებში ერთს ან ორს ისეთს, რომელიც რაღაც აზრს შეიცავდა. ახლა იმ ფოტოებს რომ ვუყურებ, მეღიმება... მერე ვფიქრობ ახლა ისევ იგივე ადგილებზე და იგივე სიტუაციაში რომ მოვხვდე, იმ ფოტოს როგორ გადავიღებდი და ვხვდები, რომ ბოლომდე ჩავეფალი...

სტამბულის გაკვეთილების მერე ჩემი ფოტოები დღითიდღე უკეთესი ხდება, ახლა ყველა მორიგი ფოტოგადაღებისას პირველივე შენობას არ ვიღებ, უკან 10-15 ფოტოთი ვბრუნდები და საათობით არ ვზივარ გამოსადეგი ფოტოს ამოსარჩევად...

ასეა, დადებითი ემოცია და გზავნილები, უკან აუცილებლად დადებითი აურებით გიბრუნდება...

''ტკბილი მოხუცები''

2011-07-20T10:05:00.000-07:00

ისე შეხმატკბილებულად მუშაობდნენ, არ შემეძლო არ გადამეღო )))

)

ცოლმა, ''ახლა დაბერდა, იცი რა ბიჭი' იყო, ბევრი გოგოები დასდევდნენო'')))

აბასთუმანი დამსვენებლის მოლოდინში

2011-05-24T08:11:00.000-07:00

Истанбуль моими глазами

2011-05-23T06:06:00.000-07:00

Стамбульские коты

2011-05-19T05:52:00.000-07:00

Эти не профессиональные снимки.:)) Просто, на улицах Стамбула столько кошек гуляют, что удержаться их не снимать не возможно. )))

Красний вечер

2011-05-15T12:33:00.000-07:00

Мне так нравиться ети фоткы )) Вдруг подумала, почему не сделать фоторепортаж )) Интересно, что скажет об этом наш тренер Ибрагим Чкадуа)

ჭრელი ქალაქი

2011-05-15T07:44:00.000-07:00

მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანებს ყოველთვის გვგონია ყველგან კარგია, სადაც ჩვენ არ ვართ, მე მაინც სულ ვამბობ, რომ არ არსებობს იმაზე უკეთესი ადგილი, სადაც დაიბადე და არსად ისე კარგად, არსად ისე მყუდროდ არ ხარ, როგორც შენს სახლში. ოღონდ ეს ყველაფერი ძალიან კარგად რომ იგრძნო და დააფასო, ერთ დღეს უნდა ადგე, დიდ ჩემოდანში ყველაზე საჭირო ნივთები ჩაყარო და პირველივე მატარებლით სადმე წახვიდე...

თუმცა...

არც მატარებელი ყოფილა და მითუმეტეს, არც დაუგეგმავი სადმე წასვლა. მე მგონია, რომ ჯერ კიდევ დიდი დრო გვინდა, ვიდრე ძალიან უცებ ძალიან დაუგეგმავად, ძალიან არასამსაახურეობრივ და არსავალდებულოდ სადმე სამოგზაროდ წავალთ...

იყო

დაუსრულებელი რიგი აეროპორტში, ორსაათიანი ლოდინი, სამსაათიანი ფრენა, ორსაათიანი მგზავრობა მიკროავტობუსით სტამბულის აეროპორტიდან ქალაქის ერთ-ერთ, ცენტრალურ უბნამდე, ტურისტული სააგენტოს ენერგიული უფროსის ისტორიული ექსკურსების ფონზე ... მთელი ღამის უძილო ხალხის მთელი დღე სიარული სტამბულის ქუჩებში

მიზანი

წინ 4 დღეა. 4 დღე იმისთვის, 11-მა ჟურნალისტმა, საქართველოდან, სომხეთიდან, აზერბაიჯანიდან, სამხრეთ ოსეთიდან და აფხაზეთიდან ერთმანეთი, სტამბული, ფოტოჟურნალისტიკის, პუბლიცისტიკისა და დოკუმენტური კინოს ძირითადი პრინციპები და ელემენტები გავიცნოთ. ჩვენ პიონერები ვართ, ორგანიზაცია „გოუ ჯგუფის“ ინიციატივით დაარსებული რვათვიანი სკოლა (რომელმაც ამ სამი მიმართულებით პროფესიონალი კადრები უნდა მოამზადოს), საქმიანობის პირველ ნაბიჯებს დგამს. პირველი გაკვეთილები (ტრენინგები) თურქეთში გვაქვს. რვა თვის განმავლობაში თითოეულმა ჩვენგანმა სამი სერიოზული პროდუქტი (ფოტორეპორტაჟი, პუბლიცისტური წერილი და დოკუმენტური ფილმი) უნდა მოამზადოს.

ვისაც ოდესმე ხელში ფოტოაპარატი სჭერია, თუნდაც რამდენიმე ფოტო მაინც გადაუღია და ფოტოგრაფების ნამუშევრები უნახავს, არ არსებობს არ ეფიქროს, ნეტა სადმე, როგორმე ფოტოგადაღების კურსზე დამასწროო. ხოდა ასეთი ადამიანი ყველაზე კარგად მიხვდება რას ნიშნავს ეს სკოლა და მითუმეტეს მაშინ, როცა ამას ყველაზე მაგარი ორგანიზაცია აკეთებს (ამას სულაც არ ვამბობ იმიტომ, რომ ამ სკოლის მოსწავლე ვარJ), ყველაზე მაგარი ხალხია ჯგუფში და სწალას თურქეთში იწყებ და ლონდონში ამთავრებ.

ამიტომაც იყო, რომ ვამბობდი, ახლა ემოციებისგან გული გამისკდება-თქო))

სტამბული

ქალაქი, რომელსაც გგონია, რომ დასასრული არ აქვს.; ქალაქი, რომელსაც არასოდეს სძინავს; ქალაქი, სადაც ყველაზე თავისუფლად ხარ; ქალაქი სადაც ერთდროულად გხვდებიან მოკოცნავე წყვილებიც, შიშვლებიც და ჩადრით დამალულებიც; ქალაქი, სადაც ვისაც სად უნდა იქ სძინავს; ქალაქი, სადაც ვერ ნახავ ორ ერთნაირად ჩაცმულ, ან ერთნაირი ვარცხნილობის ადამიანს (განსხვავებით თბილისისა);

შემწვარ-მოხარშული სიმინდების, შაურმებისა და შემწვარი წაბლების ქალაქი; ქალაქი ყვითელი ტაქსებით, ვიწრო, ქვაფენილიანი, ხალხით გადაჭედილი ქუჩებით, ასანთის კოლოფებივით ჩარიგებული მაღალი კორპუსებით; მტერედებიანი პარკით; მეჩეთებით; აუარება მაღაზიებით, ქუჩის აქციებით და ქალაქი, სადაც არ არსებობს ქუჩა, სადაც კატები არ არიან, თანაც კარგად ნაკვები, მუცელგაბერილი, ჭრელი კატები.

ქალაქი, რომელიც ძალიან გღლის თავისი სიჭრელით და ქალაქი, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახო, სიცოცხლის მაჯისცემა რომ იგრძნო, ცოტა გამოფხიზლდე, ჩარჩოებიდან გამოხვიდე, თავისუფლება იგრძნო და მიხვდე, რომ მონოტონური ცხოვრება საშინელებაა, ამიტომ ხანდახან რაღაცეები გვერდზე უნდა გადადო და თუნდაც ერთხელ აძვრე ყველაზე მაღალი სახლის ყველაზე ციცაბო სახურავზე....

დანარჩენი ამბები ფოტოებით შემდეგ პოსტებში ))

ორი თაობა

2011-04-28T08:10:00.000-07:00

დაბრუნება

2011-03-03T05:46:00.003-08:00

ესეც ასე, 2011 წელი დაიწყო, კი არადა, დიდი ხანია უკვე დაიწყო, დღესასწაულებმაც ჩაიარა და ჩემმა დაბადების დღემაც, რომელიც ძალიან არ მიყვარს... ოღონდ ეგაა, თბილი მოლოცვა-კეთილი სურვილები მაინც დამათბობს ხოლმე და რომ მგონია, რომ ყველაფერი სულ ერთია, სინამდვილეში სულაც არ გამოდის ასე.

მე რომ მკითხო, სისულელეა ეს ტრადიციული დაბადების დღეები, იმიტომ რომ მთავარი განწყობები, გარემოები, ადამიანები და ღიმილებია და როცა ერთიც გაქვს, მეორეც და მესამეც, მუდმივი დაბადების დღეების რეჟიმში ცხოვრობ. და კიდევ, სულაც არაა საჭირო რომელიმე წლის, რომელიმე სეზონის, რომელიმე თვის ერთი კონკრეტული დღე, ადამიანებს ერთმანეთი რომ გაახსენდეთ.

მოკლედ ასე, 4-მა თებერვალმა ჩაიარა. გასული უკვე საკმაოდ ბევრი 4-თებერვლის მსგავსად, ქარიც ქროდა და თოვლიც იყო, თანაც, წინა წლებისგან განსხვავებით, ძალიან დიდი.

მომემატა ერთი წელი და ნაცნობ-უცნობ, კეთილისმსურველ-არაკეთილისმსურველთა “დარიგებები” რომ დროა რაღაცეებზე ვიფიქრო, იმიტომ რომ უკვე დიდი, კი არადა, ძალიან დიდი ვარ და დიდი ხანია ამის დრო მოვიდა. მე კი ასეთ დროს, სულ მინდა მათ ვუთხრა, რომ “დროები” არ არსებობს, დრო არც მოდის და არც მიდის, მთავარი შეგრძნებები და სითბოებია და ისინი როდესაც მოვა, მერე რაღაცეებს დაფიქრების გარეშეც გაადწყვეტ.

მადლობა ყველას, მნიშვნელობა არ აქვს თავისით გავახსენდი, ვინმეს ან რამეს დახმარებით თუ მე გაგხსენეთ (ალკოჰოლის გავლენით და საყვედურნარევი კილოთი). ადამიანური სითბოები ჩვენც მაინც ყველას ყველაზე ძალიან გვჭირდება და სხვა რაღაცეებისგან განსხვავებით, ამას განსაზღვრული დრო არ სჭირდება...

პ.ს. დავარქვათ ამ პოსტს დაბრუნება დაბადების დღით)) დასაწერი ბევრი რამეა, მაგრამ ეტყობა უნებლიეთ, პირველი ის გეწერება, რაც პირველი გახსენდება გასულ დღეებსა და ემოციებზე რომ ფიქრობ...

ხოდა კიდევ, დღეს დედის დღეა (მე რომ მკითხო, ესეც სრულიად არასაჭიროა, იმიტომ, რომ იდეაში ყოველი დღე დედის დღეა) და ამიტომაც, ყველას ბევრი შვილის ბედნიერი დედობა!

„მიტოვებულობები“

2010-11-29T13:34:00.000-08:00

მიტოვებული ბლოგი... აი რაღაც ისეთია, მიტოვებული სახლივით... …

ასე მგონია, აქაც ზუსტად ისეთი სუნია, ჩემი სოფლის გამოკეტილ სახლში შესვლისას ცხვირში რომ მეცემა ხოლმე, რაღაც უპატრონობის, მიტოვებულობის, ნაწყენობის...

აქ რომ შემოვდივარ მერე ვხვდები, რომ ხანდახან ცუდად ვექცევით ბევრ რამეს და კიდევ უფრო ბევრ ვინმეს და სისულელეა მერე დაჯდე და რაღაცების ახსნები დაიწყო...

მოკლედ ასეა... რაც უფრო ახლოვდება ზამთარი, მით უფრო უარესდება ჩემი განწყობა; მით უფრო მტკივნეულად აღვიქვამ ისეთ რაღაცეებს, რასაც წესით მარტივად უნდა ვუყურებდე და მით უფრო მინდება დათვი ვიყო და დასაძინებლად ვემზადებოდე...

ხოდა, ახლა ვფიქრობდი, რა მოხდება სულაც რომ წავიდე ზამთარში ამ ქალაქიდან; არა პასუხისმგებლობა; არა მოვალეობები; არა დასაწერ-წასაკითხები და ჩასაბარებელი ანგარიშები; უბრალოდ წავიდე, თან წავიღო ჩემი “მიტოვებულობები” და სამაგიეროდ იქ, სადაც ვიქნები, ყველა მიტოვებული დავიბრუნო... ხოდა კიდევ, ჩემი მიტოვებული სახლიც არატრადიციულად ზამთარში ავახმაურო...

ვაჭრობა ქუჩაში

2010-11-24T13:45:00.000-08:00

ფოტოამბები ახალქალაქის ქუჩებიდან

ახალქალაქის ბაზარში ხორცი ღია ცის ქვეშ, ყვავილების, ხილის და სხვა უამრავი პროდუქტის გვერდით იყიდება. გამყიდველი გვარწმუნებს, რომ ეს ჯანმრთელობისთვის სახიფათო არ არის, რადგან არც მტვერია ირგვლივ და არც ბუზები არიან (?!). როგორც ჩანს, ეს ამბავი არც
მყიდველებს აწუხებთ, იმიტომ რომ მოდიან და უპრობლემოდ ყიდულობენ და არც სანიტარიის სამსახურს.

აქვე იყიდება თევზიც.

გვერდიგვერდ აწყვია ხილი და თევზი, ისევ ღია ცის ქვეშ, მტვერში.

როგორც ჩანს, აქ გარევაჭრობაც არავის აწუხებს. ტროტუარებზე გავლა შეუძლებელია.

ტროტუარებს მხოლოდ სავაჭრო დახლები არ ავიწროვებს. მთელ ქალაქში ყველა სახლსა და შენობას ტროტუარიდან აქვს მიშენებული კიბე. ამ ადგილებში იძულებული ხარ ტრასაზე იარო.

***

2010-11-11T03:33:00.000-08:00

ერთადერთი ადგილი ჩემს ქალაქში, რომელიც ძალიან მიყვარს

ამაღლების ეკლესია და თამარ მეფის ძეგლი

ქვემო ქართლი , ნაწილი II

2010-10-25T08:35:00.000-07:00

ტალავერი, ხედი მინარეთიდან .

   ქვემო ქართლში ვიზიტის მეორე დღე გაცილებით უფრო საინტერესო და ნაყოფიერი გამოვიდა, ვიდრე პირველი.
   მეორე დღეს ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტალავერს ვესტუმრეთ, რომელიც საქართველოს დიდი სოფლების სიაში შედის და იქ დაწყებული მეჩეთის მშენებლობის გამო, ბოლო პერიოდში, რამდენჯერმე მოხვდა ყურადღების ცენტრში.

გზა სოფლამდე

ტალავერში მარნეულის გავლით მივდივართ. მარნეულამდე გზა ასფალტირებულია. მერე, რაც უფრო წინ მივიწევთ, ასფალტს ჯერ ადგილ-ადგილ გაჩენილი ორმოები, შემდეგ ხრეში და სულ ბოლოს დიდი, წყლით სავსე გუბეები ცვლის.

თითქმის მთელ გზაზე გვხვდება მინდორს შეფენილი ცხვრის ახლადგაკრეჭილი ფარა. გზის ორივე მხარეს მიწის ნაკვეთებია, ზოგი სულ მთლად გაშავებული - ახალდამუშავებული, ზოგიც მოუვლელი.

გზა ტალავერამდე ბოლნისის სოფლებზე გადის. გზის პირას ჩარიგებული სახლებს ორ კატეგორიად ვყოფ, ძალიან კარგები და ძალიან ცუდები და ჩემს აზრს მანქანაში მსხდომ ბიჭებს ვუზიარებ. ეცინებათ და ამბობენ, რომ ზოგადად სოფლებში ასეა, ან კარგად ცხოვრობენ, ან ცუდად.
არადა, ზოგი სახლი მართლაც ისეთი მოვლილი, ლამაზ ფერად შეღებილი, კრიალა და მწვანეში ჩაფლულია და ისეთი ლამაზი ჭიშკარი აქვს, რომ შეუძლებელია არ მოგეწონოს. ოღონდ, მერე გაცდები ცოტას და მეორე, დანგრევის პირას მისული სახლი გხვდება.

თვალს ბევრი სახასიათო დეტალი ხვდება და ძნელია, ფოტოს გადაღების ცდუნებას გაუძლო. მაგრამ, ერთი პრობლემაა, მინის ჩაწევა საშიშია, გზა გუბეებითაა სავსე და ფოტოს გადასაღებად შენ რომც გაჩერდე, შემხვედრი მანქანა გაგწუწავს. შემხვედრი მანქანა კი საკმაოდ ბევრია, უმრავლესობა ძველებური მარკის და ისეთები, ძლივსღა რომ დადიან.

უკვე სოფლებში , გზის პირებზე სიმინდის ყანებიც გვხვდება. ზოგი სულ მთლად მწვანედ ბიბინებს, ზოგიც უკვე გამხმარია. მანქანაში მსხდომები მიხსნიან, რომ ეს იმიტომაა, რომ აქაურებს წელიწადში ორი მოსავალი მოჰყავთ.

აქაურებს ბევრი ბატებიც ჰყავთ, - ამას შემხვედრი ბატების სიმრავლით ვხვდები. სოფელში ჩასვლამდე რამდენჯერმე გვიჭრიან გზას ჯარისკაცებივით, მწყობრში მიმავალი ბატები. „რა დალაგებულად მიდიან და რატომ არსებობს გამოთქმა, ბატივით ნუ დადიხარ - უნებურად გვიჩნდება კითხვა და ვცდილობთ პასუხიც ვიპოვოთ, - „შუა გზაზე რომ უყვართ სიარული, ალბათ ამიტომ“.

სოფლის სახელწოდება

მარნეულიდან 40 წუთიანი მგზავრობის მერე წარწერა “ტალავერი” გვხვდება და ვხვდებით, რომ სოფელში ვართ. სოფელს “ტალავერი” 90-იან წლებში დაერქვა. ეს ის პერიოდია, როცა ქვემო ქართლის 37 დასახლებული პუნქტის აზერბაიჯანული სახელწოდება ქართულით შეცვალეს. ტოპონიმების ცვლილება ადგილობრივებისთვის ერთ-ერთი მტკივნეული თემაა. ამაზე წინა დღესაც ბევრი ისაუბრეს. ამბობენ, რომ ცვლილების წინააღმდეგები არ არიან, მაგრამ როცა სახელწოდებას ცვლიან, მათ, როგორც იქ მცხოვრებ მოსახლეობას, სულ ცოტა, აზრი მაინც უნდა ჰკითხონ.

სოფლის ახალ სახელწოდებას ტალავერში მცხოვრებლები ვერ ეგუებიან და სოფელს დღემდე ფახრალს ეძახიან.

„ФАХРАЛО“ – ასე აწერია რუსულად „კავზის“ მარკის ძველ, თეთრ ავტობუსსაც, რომელსაც სოფელში მისვლამდე გზაში შევხვდით. „მარკეტ ფახრალი“ აწერია ასევე რუსულად სოფელში არსებულ მაღაზიასაც.

სოფლის ახლანდელი სახელწოდება მეორედ პირველი საჯარო სკოლის აბრაზე გვხვდება. თუმცა შეცდომებს აქაც ვპოულობთ: „საქარტველო განატლებისა და მეცნიერების სამინისტრო..“ - წერია სკოლის შესასვლელ კარზე.

შეჩერებული მშენებლობა

ვიცით, რომ სოფელში გველოდებიან და სასუბრო ბევრი აქვთ. განსაკუთრებით მშენებარე მეჩეთის პრობლემა აწუხებთ და ამიტომ ჩვენც პირდაპირ იქით მივდივართ.

მიუხედავად არაერთი სოციალური და ყოფითი პრობლემისა, მეჩეთის მშენებლობის დასრულება ახლა სოფლის მთავარი პრობლემაა. ადგილობრივები მშენებარე მეჩეთის ეზოში არიან შეკრებილი, არც თუ ისე ცოტანი არიან, ოღონდ მხოლოდ მამაკაცები, მათთან ერთად მარტო ერთი ქალია, ვალიდა ხალილოვა. მეჩეთის ისტორიასაც მისგან ვიგებთ.

მშენებარე მეჩეთი.

XX საუკუნის დასაწყისში აგებული მინარეთი საბჭოთა კავშირის დროს, ქრისტიანული ეკლესიების მსგავსად, საქონლის სადგომად და სათავსოებად იქცა. წლების განმავლობაში სალოცავის კედლები ჩამოინგრა. 2009 წელს, ვალიდა ხალილოვას ინიციატივით, სოფელმა მისი აღდგენა გადაწყვიტა. რესტავრაცია სოფლის მკვიდრებმა საკუთარი სახსრებით დაიწყეს, თუმცა ვერ დაასრულეს. კარა მამედოვა, რომელიც საკრებულოში ამ სოფლის წარმომადგენელია, გვიხსნის, რომ მშენებლობის შეჩერების მიზეზი მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის წევრების ქმედება გახდა. იმ მიზეზით, რომ ქართულ მიწაზე მეჩეთის აშენების უფლება არ ჰქონდათ, მმკ-ს წევრებმა ადგილობრივებს მშენებლობის გაგრძელების საშუალება არ მისცეს. ვალიდა ხალილოვა ამბობს, რომ საეკლესიო სამოსელი ეცვათ და უთხრეს, რომ საპატრიარქოს ნებართვის გარეშე მშნებლობის გაგარძელების უფლება არ ჰქონდათ, ამიტომ დაემორჩილნენ და მშენებლობა შეაჩერეს.

მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირის წევრები სოფელში 5 თვის განმავლობაში მორიგეობდნენ. 5 თვის განმავლობაში იდგა მეჩეთთან ჯიპის მარკის ავტომანქანა, სადაც მუდამ იჯდა ორი ადამიანი.

მიუხედავად იმისა, რომ მეჩეთის მშენებლობას საპატრიარქოს ნებართვა არ სჭირდება, ადგილობრივებმა სხვადასხვა ინსტანციებთან ერთად ნებართვა საპატრიარქოსაც სთხოვეს. მიმდინარე წლის თებერვალში ტალავერის მცხოვრებლებმა საქართველოს პრეზიდენტს, კულტურის სამინისტროს, სახალხო დამცველსა და საქართველოს საპატრიარქოს წერილი მისწერეს და მეჩეთის მშნებლობის ნებართვა ითხოვეს.უცნაურია, მაგრამ წერილზე პასუხი მხოლოდ საპატრიარქოსგან მიიღეს.

„მისი უწმინდესობისა და უნეტარესობის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II-ის ლოცვა კურთხევით მაქვს პატივი მოგახსენოთ, რომ საქართველოს საპატრიარქო არსოდეს ერევა მსგავს ქმედებებში და არ გააჩნია არანაირი პრეტენზია თქვენს სოფელში აღადგინოთ თქვენი სარწმუნოების სალოცავი. ნებისმიერი ქმედება სალოცავის აღდგენის წინააღმდეგობისა არ იქნება მოწონებული საპატრიარქოს მხრიდან. იგი ჩაითვლება პიროვნების თვითნებობად“, - ნათქვამია ხოჯა ადილ ნაბიევის სახელზე გამოგზავნილ 12 ოქტომბრით დათარიღებულ წერილში, რომელსაც საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესის ილია მეორის მდივანი, დეკანოზი მამა მიქაელ ბოტკოველი აწერს ხელს.

უცნაურია ისიც, რომ წერილის მიღება, რაც ადგილობროვებმა მშენებლობის ნებართვად ჩათვალეს, ჩვენს ვიზიტს დაემთხვა. და კიდევ, უფრო უცნაურია ის, რომ შეთანხმებისამებრ ერთ-ერთ ოჯახს ჩვენთვის სადილი უნდა გაემზადებინა, რა თქმა უნდა „გოუ ჯგუფის“ დაფინანსებით, სადაც ადგილობრივები თავიანთ პრობლემებზე მოგვიყვებოდნენ. თუმცა, ვიზიტის დღეს გავიგეთ, რომ გაურკვეველი მიზეზების გამო ოჯახმა ჩვენ მასპინძლობაზე უარი თქვა.

რაც შეეხება მეჩეთს, როგორ გაგრძელდება მოვლენები მეჩეთის ირგვლივ, არავინ იცის. ჩვენთან ერთად მისიაში ონლაინგამოცემა „ნეტგაზეთის“ ჟურნალისტი დათო ყანჩაშვილიც იყო და როგორც მან გაარკვია, წერილი საპატრიარქოს არ გაუგზავნია. სხვა ინსტანციები დღემდე დუმან, ადგილობრივები კი კონფლიქტებს ერიდებიან და ოფიციალური ნებართვის მიღებამდე მხოლოდ კედლების დონემდე აშენებულ, გადაუხურავ მეჩეთში ლოცულობენ.

სოფლის პრობლემები

მეჩეთის ნახვის შემდეგ, სოფლის დასათვალიერებლად მივდივართ. მეგზურობას ვალიდა ხალილოვა გვიწევს. სოფლის ცენტრში მიხეილ სააკაშვილის აზერბაჯანულენოვანი პლაკატებია. მსგავს პლაკატებს მამედოვების ოჯახშიც ვამჩნევთ და როცა ვეკითხებით რატომ აქვთ, დიასახლისი, თერლან მამედოვა, გვპასუხობს, ეს იმიტომ, რომ არ დაავიწყდეთ ხმა ვის უნდა მისცენ.

თერლან მამედოვა.

ვალიდა ხალილოვას შემდეგ, იგი ყველაზე ენაწყლიანი მოსაუბრეა და გვიყვება, რომ 20 წლის გათხოვდა და ახლა უკვე შვილიშვილებიც ჰყავს. მერე უცნაური ფორმის წყლის ჭურჭელს გვაჩვენებს და გვეუბნება, რომ აზერბაიჯანულ ოჯახში თუ გავთხოვდებით, ამ დოქის ზურგზე მოკიდება და წყლის ზიდვა უნდა ვისწავლოთ. მერე დოქს იღებს, ზურგზე იკიდებს და ფოტოკამერების წინ სიამოვნებით პოზირებს. მამედოვებისგან გამოსულები სოფლის ცენტრისკენ მივდივართ. სახლების ჭიშკრებზე ბანტებს ვამჩნევ, ზოგი სულ მთლად წითელი და ჯერაც მტვერდაუდებელია, ზოგი უკვე ფერდაკარგული და დაძველებული. ბანტები იმ ოჯახებს აქვთ, სადაც ახალი სიძე ან რძალი ჰყავთ, ანუ, სადაც ქორწილი იყო, მიხსნიან ადგილობრივები. მერე გზაში ჯგუფის წევრები მეუბნებიან, რომ ზოგან ვარდისფერი ლენტიც ნახეს და ეს თურმე იმ ოჯახებშია, სადაც გასათხოვარი გოგო ჰყავთ.

სოფელში მისულ უცხო სტუმრებს ყველა გაოცებული გვიყურებს. ბავშვები თან დაგვყვებიან და ცნობისმოყვარეობით გვათვალიერებენ. ერთმანეთის ენა არ გვესმის, ხელის მოძრაობით ცდილობენ გაგვაგებინონ, რომ ჩვენთან ფოტოების გადაღება უნდათ. თანასოფლელების დახმარებით ვიგებთ, რომ სკოლაში ქართულს ლიკა მასწავლებელი ასწავლით. ოღონდ თავად იმასაც ვერ გვეუბნებიან ქართულად რა ჰქვიათ.

სოფელში სამი საჯარო სკოლაა, სამივე აზერბაიჯანულენოვანი. საბავშვო ბაღი არ აქვთ. “ადრე იყო და გაუქმდა. არც არის საჭირო, ქალები მაინც არსად მუშაობენ”, - გვეუბნება ხოჯა ადილ ნაბიევი. ქალები არც მუშაობენ და არც საუბარში ერთვებიან. ჟურნალისტებს მხოლოდ მამაკაცები გვესაუბრებიან. ქალები მაშინაც სიტყვაძუნწები არიან, როცა თავად ვცდილობთ მათთან გასაუბრებას.

ვალიდა ხალილოვა.

ვალიდა ხალილოვა გამონაკლისია, ერთი შეხედვით იგრძნობა, რომ სოფელში მას ყველა დიდ პატივს სცემს. მიზეზს თავადვე გვიხსნის: “ორჯერ ვარ მექაში ნამყოფი. ერთხელ გარდაცვლილი მეუღლის, მეორე კი შვილის გამო. მექასა და სხვა წმინდა ადგილებში მოლოცვა ავტორიტეტსა და სიბრძნეს გმატებს“. საერთოდ, მგონია, რომ ვალიდა ხალილოვა ძალიან საინტერესო ადამიანია და მასზე ერთი ცალკე წერილის დაწერაც კი შეიძლება.

სოფელში რამდენიმე ადგილას გვხვდება წყარო. იქვე ახლომახლოს წყლის ჭურჭლით დატვირთულ ადგილობრივებს ვხვდებით, უმეტესად ქალებს. “კაცებს სხვა საქმე აქვთ”, - გვიხსნიან მოკლედ. სახლებში წყალი არავის აქვს.

გზა სოფელშიც ამორტიზებულია და წვიმიანი დღეების გამო გუბეებითაა დაფარული. საკრებულოს წევრი ამბობს, რომ წელს ერთი კილომეტრი სიგრძის გზა მოაასფალტეს და მომავალ წელსაც იგივეს გეგმავენ. მისგანვე ვიგებთ, რომ წელს სოფელზე 65 ათასი ლარია დახარჯული. ოღონდ, სოფელს არაფერი ეტყობა. ძნელია, მიხვდე როგორ საზღვრავენ პრიორიტეტებს, მაგალითად, მომავალ წელსაც ერთი კილომეტრი გზა უნდა გააკეთონ და კულტურის სახლი, რომელიც არავინ იცის რაში სჭირდება სოფელს, სადაც ისეთი გზაა, აუცილებელი რომ არ იყოს მეორედ არ მიხვალ და სადაც ქალებს დღის უმეტესი ნაწილი წყლის ზიდვაში ეხარჯებათ.

გზავნილი ტალავერიდან

“ბუნებრივი გაზი გვინდა, რადგან გაზი რომ იყოს, ტყე გადარჩება; ნორმალური გზა, რომ მყიდველები აქვე მოდიოდნენ; სასმელი წყალი; ქართულის მასწავლებლები, რომლებიც მხოლოდ თავად კი არ ისწავლიან ჩვენს ენას, ჩვენც გვასწავლიან ქართულს; ისეთი დეპუტატები პარლამენტში, რომელთაც სახელმწიფო ენა ეცოდინებათ და ჩვენს ინტერესებს დაიცავენ და არამარტო ჩვენი, ზოგადად ქვემო ქართლის მდგომარეობა გაცილებით გაუმჯობესდება”, - ასეთია პრობლემების მოგვარების ადგილობრივებისეული ხედვა.

და ბოლოს...

მისიის დასრულების შემდეგ, უკვე თბილისში მომავლები, ვამბობთ, რომ ძალიან ცუდია ჩვენს ქვეყანას ბოლომდე რომ არ ვიცნობთ და რომ არა ვინმეს რაიმე ღონისძიება, თავად სადმე წასვლის სურვილი ნაკლებად გვიჩნდება. მერე ვგეგმავთ, რომ ზაფხულის რამდენიმე დღე ქვემო ქართლის სოფლებში, ვინმეს ოჯახებში ვიცხოვროთ, პრობლემების უფრო უკეთ გასაცნობად. მიუხედავად წვიმისა, სოფელში სტუმრობით კმაყოფილები ვართ და გვგონია, რომ რაღაცით ამ ადამიანების ცხოვრება შევცვალეთ. თუნდაც იმით, რომ მათი პრობლემებით დავინტერესდით, მოვუსმინეთ, დავპირდით, რომ მათ შესახებ სხვებსაც მოვუყვებით და მათთან ერთად დავლიეთ ძველებურ სამოვარში ადუღებული ძალიან გემრიელი ჩაი.

პ.ს. ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლებთან ყოველდღიური, არა, უფრო მეტიც, ალბათ ყოველწუთიერი შეხება მაქვს. მათი ფსიქოლოგიაც დაახლოებით ვიცი, მაგრამ მომეჩვენა, რომ ქვემო ქართლში მცხოვრებლები უფრო ჩაკეტილები არიან, ვიდრე აქ, ჩვენთან, სამცხე-ჯავახეთში მცხოვრებლები...

პ.პ.ს. გადასარევია ინტერნეტ სივრცე, იმიტომ, რომ ვერაფრით ვერ დავწერ ამხელა რეპორტაჟს გაზეთისთვის ((( მითუმეტეს, ბევრი ფოტოებით მინდა რომ დაიბეჭდოს... ხოდა, ახლა უნდა დავჯდე და ძალიან მოკლედ ერთ რეპორტაჟში ჩავტიო ყველა პრობლემა... რაც ან გამომივა და ან არა...

და ესეც, ბევრი ფოტო ერთად)) მუსიკა არ უხდება, მაგრამ უკეთესი ვერაფერი მოვიფიქრე